- ..


-



, [No. 173] (10) .

.-
:
" " 11 1919


: 11- 11 .

.




N.Ivanov-Kaljanov

9/V/1919. Temo donita por ekzameno:

"Rememoroj pri miaj unuaj jaroj de lernado"

Al la intenco komenci studadon de Esperanto mi alvenis je strangaj kaj ecx se oni povas tiel diri je eksterordinaraj cirkonstancoj. Antaux cxio ne estas (al mi sxajnas) senutile noti, ke min tute neniu "esperantigis".
En la jaro 1912 mi estis en malliberejo kiel politika ribelanto. Estinte tute sola en mia "senpaga" cxambreto mi havis suficxe da tempo por mediti pri diversaj homaj aferoj, pri
reformo de l'vivo, batalo por ekzistado k. aliaj similaj vivkondicxoj.
Kiam oni devigas la homon pasigi sian tempon en absoluta soleco, estas memkomprenebla, ke li vole nevole sercxas cxion, kio povus plifaciligi lian situacion. La plej simpla konsolo en similaj cirkonstancoj estas lia propra penskapableco. La saman
situacion mi travivadis dum unu jaro, tio estis gxis mi denove ricevis rajton je libereco.
Antaux ol rememori la ekzistadon de Esperanto (pri kiu mi tiutempe havis preskaux neniujn sciigojn) mi tute memstare venis al konvinko, ke por la felicxa estonteco de l'homaro, krom cxiuj socialaj problemoj, ankaux necesas lingvo internacia. Sed kia nome, - mi ne povis decidi; mi sciis nur ke gxi devas esti artefarita, simpla, bonsona kaj facile ellernebla. Iom post iom mi rememoris, ke ekzistas jam tia "speco" de homoj, kiuj efektive bataladas pro tiu cxi ideo: - ili estas esperantistoj. Pri Esperanto kaj Volapuk mi legis iam en enciklopedia vortaro mallongan artikoleton, kiu min tute ne impresis. Sed nun, la dezirego okupi min per la plej proksima konatigxo kun tiu cxi demando estis tiel granda, ke mi tute perdis mian trankvilecon, kvankam la templimo de mia puno restis jam tre mallonga. Tutan
tagon kaj nokton mi pensadis nur pri "lingvo internacia". Alproksimigxanta libereco interesis min jam nur de unu flanko, nome - kiel ebleco plej baldaux konatigxi kun homoj al kiuj jam apartenis cxiuj miaj simpatioj. En la printempo de 1914 mi estis liberigita kaj devis gxis la Auxgusto finservi en militistaro en Moskvo. Mian unuan libertempon mi uzis por elsercxi esperantan librovendejon por akiri lernolibrojn kaj informi min pri instruanto. Adreson de moskva societo esperantista mi trovis en telefona libro; tio jam suficxis por ke mia intenco estu plenumita. Konatigxinte kun tia bela libreto kiel Cart kaj Pagnier mi tuj ekvidis, ke por [posedigi] [substrekita] Esperanton mi tute ne bezonas instruiston. Aliaj lingvoj estis por mi konataj nur el gimnazia kurso laux ilia teorio, sed ne praktiko, tamen la vortprovizo, kiun mi havis, helpis min en studado de Esperanto.
Post du semajnoj mi tute sen vortaro legis kaj tradukis "La Ondo de Esperanto", "La revuon", "Amerikan Esperantiston" kaj "Esperanton" de UEA. Kelkajn malfacilajxojn prezentis por mi traduko el rusa lingvo pro la manko de praktiko, sed tio min tute ne timigis kaj ne maltrankviligis, cxar mi estis certa ke post du [-]tri monatoj mi nepre komencos praktiki la lingvon parole.
Sed "homo [proponas] kaj Dio [disponas]"[substrekitaj] - En julio eksplodis la milito kaj mi estis devigita gxin partopreni. Kompreneble cxiuj miaj Esperanto-okupoj interrompigxis. Forveturante batalkampon mi prenis kun mi nur unu esperantan libreton, tio estis rusa sxlosilo de Cxefecx. En septembro malamika kuglo trapafis [korektita: "traboris"] miajn piedojn kaj kiel ne kapabla sin movi kaj foriri de batalkampo mi kun multaj miaj samsortanoj estis militkaptita de Auxstrianoj.
Priskribi mian vivadon en militkaptitejo ne estas temo por hodiauxa ekzameno, sekve mi diros nur kelke da vortoj nur pri mia kunligo kun samideanoj kaj mia kara lingvo dum tiu cxi malfelicxa tempo.
La sorto alkondukis min en Graz, kie mi laboris en unu el multnombraj auxstriaj malsanulejoj de Rugxa Kruco en rolo de helpanto aux pli vere diri kiel fleganto de vunditoj. Unu el miaj "malamikoj" malmulte [konata kun] [substrekita] Esperanto, laux mia peto alportis al mi adreson de Viena Klubo esperantista (Stubenring 24); - tio suficxis por arangxi samideanan korespondan interrilaton.
Kun helpo de vienaj verdstelanoj mi baldaux akiris jam grandan adresarn de dezirantoj kun mi korespondadi. Nur la sola letera samideana intersxangxo kaj ankaux la sola okaze konservigxinta Cxefecxsxlosileto estis miaj unuaj instruistoj. Do mia fiero estas tio, ke nian karan lingvon (bedauxrinde ankoraux gxis nun ne suficxe perfekte) mi ellernis tute memstare sen ies helpo. Mi trovas ankaux necesa tie cxi noti, ke al la ekzameno mi min tute ne preparis pro la manko de tempo kaj en la okazo se miaj ekzamenantoj trovos tiun cxi verketon senenhava kaj ne tauxga por min atesti, kiel lertan esperantiston, kapablan gvidi kursojn mi petas permesi al mi fari duan ekzamenon.

N.Ivanov-Kaljanov

T.Fridrihxsen "Domo de Esperanto"
NE (N.Evstifeev) A.Jodko Moskvo 11/V-19.
Breslaux A.Sahxarov


Historio.ru ( , , ).