..

7 1918 .

J,
. , ., 4.



.
10 .
J

, 7 1918 .

: 7- 12 . .



A ux t o b i o g r a f i o

Mi naskigxis la 24 de decembre 1892 en urbo Sluck (Minsk'a gubernio). Mia patro, Romualdo, filo de Mikaelo Jodko, estis litovo kaj mia patrino Heleno kies frauxlina nomo estis Dick, havis la patron de germana deveno ka [la] patrinon [de] pola nacio. Tiamaniere mi estas litovpolgermano, naskigxinta en Blankrusujo, logxanta en Rusujo kaj konfesanta religion de Kalvin. Oni komencis min instrui pollingve suficxe frue, sed neserioze. La rusan lingvon instruis al mi mia pli agxa frato Vitoldo (nuntempe konata citristo) kaj poste rusa maljuna germano S-ro Bauxer, kiun mi tre amis malgraux lia severeco.
En la jaro 1903 (auxtune) mi eniris preparan klason de loka vira gimnazio. En la jaro 1904, kiam mi estis lernanto de la 1a klaso, mi ricevis pulmobrulumon kaj dum longa tempo ne povis resanigxi. Kauxze de tio en la unua klaso mi restis du jarojn anstataux unu. En tiu tempo mi komencis multege legi. Cxar miaj gepatroj estis tro okupitaj por zorgi pri mia gimnazia lernado, mi preskayux tute forjxetis miajn lernolibrojn kaj okupis min per flankaj aferoj, kiuj plej interesis min; plejparte mi legadis kaj verkadis. Krom tio, etante lernanto de la 3a klaso, mi entreprenis eldonon de manskribata jxurnalo "" ("Saluton"),
al kiu mi dedicxis preskaux mian tutan tempon. Sekve de tio mi devis lerni du jarojn ankaux en la tria klaso. En la 4a klaso mi pli zorgis miajn lecionojn dank'al admonoj de [la] gepatroj. Sed en la 1910 mi komencis ree min okupi per flankaj aferoj. Unue, mi farigxis amatoro-bindanto kaj mi bindis cxion, kio sxajnis esti bindebla. En komenco de la 1911 mi okaze sciigxis pri Esperanto kaj farigxis gxia varmega adepto malgraux konstanta persekutado de mia gimnazia instruistino de franca longvo sinjorino Julio Kjui (Kui), kiu maksxatante Esperanton sen ia kauxzo, malpermesis al mi gxin propagandi inter lernantoj kaj, cxar mi sxin malobeis kaj ecx fondis neoficialan grupon esperantistan, sxi "faligis" [super-
skribita: "malsukcesigis"] min dum ekzameno de la franca lingvo. El tio rezultis, ke mi devis ripeti la tutan kurson de kvina klaso en la 1911-1912.
Post tiu tempo mi farigxis jam pli singarda kaj, ne cxesante propagandi Esperanton, mi akurate estis plenumanta miajn gimnaziajn devojn. En la 1915 mi finis la gimnazian kurson kaj eniris komence Kievan universitatonkajpostefilologian fakultaton de Moskva universitato (en septembro 1915).
La 19-an de majo 1916 mi estis mobilizita kaj lokigita en la trian Moskvan kornetan [subskribita per krajono: "praporsxcxikan"] lernejon, kies kurson mi finis la 25[-an] de septembro 1916. Kiel korneto [praporsxcxiko], mi estis delegita [forstrekita kaj super-
skribita: "sendita"] en la 197-an rezervregimenton, kiu trovigxis en urbo Aleksandrov (gubernio Vladimir). En februaro de la jaro 1917 oni min sendis en la 1-an kuglojxetilistan [forstrekita kaj superskribita: "mitralilan"] regimenton en Oranienbauxm. De tie oni tuj min delegis en la oficiran superan pafartan lernejon (en Oranienbauxm), kies trimonatan kurson mi finis en majo de la 1917.
Pro revolucio oni min resendis en Aleksandrov, kie mi pro mia malsaneco okupis diversajn nefrontajn oficojn kaj inter alie tiun de regimenta fajrestingistestro. En decembro de la sama jarto mi transiris en la 1-an polan rezervregimenton en Moskvo kaj nuntempe mi estas liberigota de militservo pro malbona stato de mia sano.
Kiel esperantisto mi suficxe multe tradukis el la rusa lingvo. El miaj verkoj estas presitaj ekzemple "La Faktoro" de I.Turgenev (Lingvo Internacia, No.5, majo 1914, "Super la senfundajxo", "Larmoj nevideblaj" de Zasodimskij, "Vera heroo" de Jxukovskij ("La SunoHispana", 1913-1914) kaj aliaj malgrandaj artikoloj.

Moskvo, 6/IV-18. Adamo Jodko

Rezolucioj: Bone Korzlinskij
A.Sahxarov

Aktuala tasko de la ruslanda esperantistaro por progresigi Esperanton

Gxis kiam okazis revolucio en Rusujo, adeptoj de lingvo internacia Esperanto devis suferi malsukcesojn kaj diversajn barojn. Ili estis rigardataj ne nur kiel fantaziuloj, sed ankaux kiel dangxeraj revoluciuloj. Dank'al tia opinio rusa registaro diversmaniere malhelpis fondon de esperantaj societoj kaj grupoj, eldonon de gazetoj kaj libroj, organizon de kongresoj kaj kursoj.
Tial vere estas mirindaj la pacienco kaj persistemo de niaj pioniroj, kiuj malgraux cxio-cxi propagandis nian sanktan ideon kaj ofte sukcese.
Sed jen okazis la revolucio. Esperoj kaj revoj de rusaj esperantistoj sxajnis esti
baldaux efektivigotaj kaj nur la malfelicxa milito ne permesas, ke ili fine ekspiru libere kaj diru: "Nun triumfo de Esperanto dependas de nia deziro!" Do ili devas ankoraux atendi, gxis ilia sankta ideo venkos la mondon! Sed oni povas konsoli sin, ke efektivigxo de la esperoj ja estas pli proksima, ol antauxe kaj ni, rusaj esperantistoj, devas kauxze de tio vigle "fosi nian sulkon", cxar multon ni devas ankoraux fari.
Gxis nun ni laboris dise kaj pro tio ni ne estis suficxe fortaj kaj auxtoritataj. En diversaj urbojdeRusujovere ekzistas propagandaj societoj, sed cxiu scias, ke multaj el ili
funkcias malbone: mankasnsperto, scio kaj fortoj. Do oni devas vigligi la ekzistantajn societojn kaj aperigi novajn, ne forgesante helpi al ili morale kaj materiale, se tion ili bezonos.
Ni jam havas la centran organizajxon O.K.T.E.F., kiu ludos rolon de unuigilo de niaj fortoj. Sed ni devas gxin subteni por ke gxi cxiam funkciu regule kaj estu fruktoporta.
Kiam venos pli favoraj cirkonstancoj, kiam finigxos la "sxakala batalado" inter popoloj, oni devas nepre organizi la 3-an tutruslandan kongreson esperantistan, kiu devas esti bone organizota, por ke gxin partoprenu multe da samideanoj. Kongresoj, similaj al tiuj en Peterburgo kaj Kievo, ne havis ja deziratan propagandan signifon pro malmulta nombro de kongresintoj.
Dum estonta kongreso oni devas priparoli multajn aferojn kaj akcepti gravajn decidojn. Sed por ke gxi ne perdu tempon senbezone, oni devas jam nun prepari diversajn projektojn kaj por fari la projektojn, oni devas priparoli diversajn proponojn pere de oficiala presorgano (kiun ni bedauxrinde ne havas nun, cxar "La Ondo de Esperanto" cxesis aperi). Oni devas strecxi cxiujn siajn fortojn, por ke ni havu nian gazeton nuntempe.
Havante la presorganon ni povos pli facile propagandi nian lingvon. Ni instigos izolan esperantistojn, ke ili organizu en iliaj urboj propagandajn societojn kaj esperantajn kursojn. Pere de nia O.K.T.E.F. ni helpos al ili morale kaj materiale. Kompreneble, ni devas ankaux zorgi, ke enirontaj en nian pacan armeon novaj gesamideanoj ne sentu mankon de lernolibroj, cxar gxi estas hontinda, kvankam reala fakto, kies atestantoj ni estas.
Laux mia opinio estas tute nenormale, ke nia nacia gazetaro preskaux nenion diras pri Esperanto. Ni devas propagandi persiste nian aferon inter la redaktoroj. Ni verkadu ruslingve diversajn artikolojn kaj sendu ilin en redakciojn.
Gi estas necesa, cxar gazetaro estas cerbo de la kulturo. Kompreneble, propagandante, ni devas esti tute neuxtralaj, memorante, ke cxar Esperanto estas io pli alta ol nacia interba-
tala politiko, gxi devas esti super cxiuj antauxjugxoj.
Jen estas mallonga skizo pri nuntempa tasko de rusa samideanaro kaj ni kredas, ke post efektivigo de cxio, kion mi priparolis supre, "inter popoloj dividitaj" elkreskos la nova sento (pri kiu revas cxiu esperantisto) por eterna gloro de nia geniulo, amiko de la tuta homaro Doktoro L.L.Zamenhof.

Moskvo, 7/IV-18. Adamo Jodko

Rezolucioj: Bone Korzlin[skij]
Bone A.Sahxarov
T.Fridrihxsen


. 13 1938 .



Historio.ru ( , , ).