JXIITKOVA N.P.



__________________________

Auxtobiografieto

Mi naskigxis la 14-an de auxgusto 1868 en granda vilagxo, sovagxa angulo de nia [?!] gubernio. Nun tiu cxi loko farigxis pli vigla kaj kiam mi logxis kune kun mia familio gxi estis izolita de cxiuj grandaj kaj malgrandaj urboj; posxto estis tre malproksime kaj pri fervojo oni ecx ne pensis. Ni logxis en vasta domo, cxirkauxita per granda gxardeno, kun grandaj aleoj, fruktgxardeno kaj vastaj herbejoj. Altaj tilioj de la plej cxefa aleo povis multe rakonti pri la jam delonge pasinta tempo. Ili povis rakonti, kiel samideanoj masonoj kunigxis cxe mia avo, kion oni paroladis, kiel ili decidadis siajn misterajn aferojn. Krom tio se la tilioj estus maldiskretaj ili povus flustri en orelon de scivolemaj posteuloj kiel promenadis tie junaj frauxlinoj [tute fremdaj al la sekretoj de masonoj] [forstrekita], kiel ili rapidis al la renkonto de tiu, kiun ili amis. Sed bedauxrinde malfelicxaj arboj eksilentis por cxiam [sub] [substrekita] hakilo de komercistoj. La maljuna gxardeno jam ne ekzistas: gxin trafis sorto de "cxeriza gxardeno". Sed dum mia juneco cxio estis ankoraux en bona stato, mi treege amis (ne sxatis) la naturon kaj estis cxagrenita profunde, kiam oni min veturigis Moskvon por
dauxrigi mian edukadon. Ok jarojn mi pasi[gi]s en gimnazio, poste ankoraux dum kelka tempo logxis en mia vilagxo kaj poste reveturis la urbon (?), estis dum unu jaro instruistino. Post tiu cxi lasta jaro mia vivo sxangxigxis kaj mi restis en Moskvo por cxiam.

La 13-an de Oktobro 1913.

Mezbone N.Korzlinskij
Suficxe bone AAjspurits
Suficxe bone K.Sxidlovskij
_______________________________________________________________

N.Jxitkova

La 13-an de Oktobro 1913

Kiel mi farigxis esperantistino

Mi sidis trankvile cxe mia tablo kaj kudris ion. Subite mi ekauxdis sonorilon, la sono estis lauxta kaj malpacienca. Mi tuj konjektis, ke tio estis mia onklino. Mi estis prava: sxi eniris
la cxambron rapide kaj komencis paroli ankoraux cxe la pordo. Mi alportis al vi, diris sxi, belegan libron, vi devas gxin nepre nepre tralegi. Dirinte tion cxi sxi donis al mi suficxe dikan libron kaj dauxrigis: Mi jam multe parolis al vi pri Esperanto sed miaj paroloj ne influis vin, mi postulas ke vi tralegu tiun cxi libron, gxi vin konvinkos. Kiam, post longa babilado, la onklino fine foriris, mi prenis la libron: gxia titolo estis "Sur vojo de kunfratigxo de popoloj". Gxi traktis pri la tutmondaj esperantaj kongresoj, kiel esperanto unuigis homojn de diversaj nacioj kaj religioj. Mi ne skribos multe pri la enhavo de tiu cxi libro, cxar gxi estas bone konata de cxiuj esperantistoj. Sed mi legis gxin unuan fojon kaj gxi treege impresis min. Rapide trakuris la penso en mia kapo: jen estas la ideo, jen estas la afero al kiu oni devas aligxi. Kaj mia sorto estis decidita - mi farigxis esperantistino. Ju pli mi studas la internacian lingvon, des pli mi gxin amas kaj cxiam memoras [versojn] [substrekita] de Zamenhof

"... kaj dissaltos la obstinaj baroj
Per la sankta amo disbatitaj
".

Gramatike bone skribita, sed la esenco de la temo ne estas bone klarigita
N.Korzlinskij.
Meze bone A.Ajspurits
Bone K.Sxidlovskij.



Historio.ru ( , , ).